Schotlandtocht 2010

Zaterdag 3 juli
Verzamelen in Den Helder. Er hebben zich maar zeven boten opgegeven. Eén boot, de Opuhi, vertrekt een dag later.


Zondag 4 juli
Vertrek om 05.00 in de ochtend. In het Molengat het zeil omhoog en dan aan de wind zoveel mogelijk naar het westen. De wind is tussen 3 en 5 Bft. Dus dat schiet goed op. De voorspelde windkracht 6 komt er ook een paar uur te staan. De zeilen worden aangepast (stagfok i.p.v. Genua en 2e rif). Dat ligt prima. Zo gaan we de nacht in. Omdat we maar met z’n tweeën zijn, loop je veel alleen wacht. Prima te doen maar wel een beetje saai. Ik had een MP3 speler mee moeten nemen. Ook de volgende dag nog steeds veel platforms in zee. Mocht je GPS uitvallen dan vaar je gewoon van het ene platform naar het andere en kom je er ook wel. De wind wisselt van kracht en een beetje van richting. We blijven hoog aan de wind varen en zien dan wel hoe we uitkomen. Het blijft spannen of we Amble in één slag kunnen halen. Duidelijk is wel dat we in het donker aankomen en met vallend water. Dan willen we niet naar binnen. Vlak bij de haven is echter een prima baai met zandgrond waar we kunnen ankeren.

De natuur verandert al. De eerste Puffins (Papagaaiduikers) en Gannets (Jan van Gent)  zijn gesignaleerd en ook Alken en Zeekoeten zien we regelmatig. Helaas is er nog geen dolfijn te verkennen.

Dinsdag 6 juli 2010
Rond twee uur zijn we voor Amble en om drie uur liggen we heerlijk voor anker. Rond half elf anker op en richting haven. Aan de kust kan je al zien dat je niet in Nederland bent maar als je een Engelse haven in vaart, zie je het direct. Veel minder onderhoud dan wij gewend zijn.

In de haven zwemmen Eidereenden met jongen. Die komen schooien langs de boot. Ik weet nu dat Eidereenden naast schelpdieren ook Fries suikerbrood lusten. Mocht er dus nog eens een gebrek aan voedsel voor de eidereenden op de Waddenzee ontstaan dan is de oplossing gemakkelijk, gewoon Fries suikerbrood uitstrooien.

De havenmeester is hier fantastisch. Hij heeft met de pub afgesproken dat de wedstrijd Nederland – Uruguay  op de televisie vertoond zal worden. Om 20.00 gezamenlijk naar de pub. Nederland wint met 3-2. Nu plannen waar we de volgende wedstrijd kunnen zien.

Woensdag 7 juli 2010
De Opuhi is nog steeds niet binnen we beginnen ons nu toch wel zorgen te maken. Dit duurt wel erg lang. Dat de Opuhi later zou komen hadden we wel verwacht, immers er wordt solo gezeild en de boot is ook kleiner dan de rest maar dit duurt te lang. Peter probeert via de telefoon en de marifoon contact te krijgen maar dat lukt niet. Vragen als: “Wanneer waarschuw je nu de kustwacht en het thuisfront?” worden besproken. Toch nog maar even afwachten tot vanmiddag.
De havenmeester heeft ons geïnformeerd over hetgeen er in de buurt te doen is. In Alnwick staat een echt kasteel dat al 700 jaar in handen is van dezelfde familie. Het is nog bewoond en is zo authentiek dat er zelfs filmopnames van Harry Potter zijn geweest. We gaan er met de dubbeldeks bus naar toe. Na een half uurtje door een glooiend landschap met mooie vergezichten komen we in Alnwick.  Het kasteel is prachtig en heeft een uitgebreide bibliotheek.



Als we in de haven terug zijn, is er gelukkig bericht van de Opuhi. Ze ligt op de Humber met pech.
‘s Avonds een barbecue bij de yacht club. Erg gastvrij en gezellig. Halverwege de avond krijgen we te horen dat de finale voetbal Nederland – Spanje is. Daar moeten we in Peterhead maar naar kijken.

Donderdag 8 juli 2010
Vandaag vertrek naar Eyemouth. Uiteindelijk zijn er maar 4 boten en daar zal het ook wel bij blijven. Om 12 uur vertrek. De verwachte wind is Z tot ZW drie tot vier. Dat zou betekenen dat we de genaker er wel op kunnen zetten. Bij vertrek staat er echter al veel wind. Eenmaal buiten blijkt het toch regelmatig windkracht 6 te zijn en ook nog erg wisselend van kracht.



Alleen op de stagfok en het 2e rif halen we al regelmatig 8 knopen en dat is snel genoeg. We kunnen nu vlak langs de kust zeilen. Dat is leuk. Al de andere keren dat ik hier langs gezeild ben zaten we veel verder uit de kust. Bij de Farne Islands besluiten we tussen de eilanden door te zeilen. Zien we nog meer vogels. Helaas lukt het niet om de vogels fatsoenlijk op een foto te krijgen. Inzoomen op een slingerend schip is al moeilijk en die vogels zijn toch wel snel. De Puffins duiken onder als we in de buurt komen of vliegen moeizaam weg. Wel een leuk gezicht dat opstijgen. De oranjepootjes bungelen er dan een beetje bij.

Naar de Farne Islands weer richting kust. Holy Island moet bekeken worden. Vanmorgen is nog even bedacht dat we daar ook wel een paar uur zouden kunnen ankeren en dan met de rubberboot naar de wal. Echter met windkracht 6 is dat toch wel een moeizame onderneming. We varen er maar vlak langs.

Voor de haven van Eyemouth nog even geprobeerd om te vissen. We drijven zonder zeil zelfs te snel. Er is dus alleen maar een vistuigje verspeeld. Bij de ingang van de haven worden we opgewacht door de havenmeester. Een echte Schot die 9 jaar in Drachten in een woonboot heeft gewoond en een heel klein beetje Nederlands spreekt.

Eerst koken en eten en dan nog verhalen. Bij het ponton voor jachten kun je met laagwater n.l. niet komen. Na het eten bezoek van Anje Valk. Zij kent dit gebied heel goed en heeft ook de pilot voor de Engelse Oostkust geschreven. Nu is ze onderweg naar de Orkney’s en de Shetlands om daar artikelen voor zeilen over te schrijven. Gewoon je werk bij je en drie maanden zeilen. Het kan slechter.

Morgen in de middag naar Peterhead.

Haven van Eyemouth

Vrijdag 9 juli ’10
Vanochtend eerst het dorp bekeken en inkopen gedaan. In de supermarkt hadden we ook 4 blikjes bier in ons boodschappenmandje gedaan. Helaas mochten die niet mee. Voor 10.00 in de ochtend mag er geen drank worden verkocht. Dus zonder bier naar boord. ( we hebben nog ruim voldoende). In een café met Wifi ontvangst met z’n achten koffie gedronken  en de gribfiles opgehaald. De verwachting is eerst ZW wind rond kracht vier en later geen wind.

Om 13.00 uur vertrokken. De wind is toch aanmerkelijk meer dan verwacht. Van ons plan om lekker met de Genaker op te zeilen komt dan ook weer niets. Zelfs het grootzeil gaat er helemaal af. Maar ja als je met alleen de Genua nog 8 knopen loopt mag je niet klagen. We gaan dus als een trein.
Er staat wel de nodige deining. Peter maakt ondanks het geslinger een uitstekende nasi  compleet met pindasaus.  Een goede bodem voor de nacht. Op zee zien we veel zeekoeten met een jong. Als de moeder onderdrukt begint het jong te piepen en de moeder roept hem zodra ze weer bovenwater komt. Zeilend kunnen we dat heel goed horen. Rond 21.00 draait de wind en wil ik het grootzeil erbij hebben. Peter komt helpen maar het blijkt een vrij zinloze bezigheid want de wind valt ook direct weg. Dus de motor gestart. Het wordt hier heel laat donker. Wel een bijzondere zonsondergang. De zon verdwijnt langzaam achter de heuvels en blijft mooi licht geven. Als de zon onder is, komt Peter uit bed en mag ik gaan slapen.

Zaterdag 10 juli 2010
Om 01.00 kom ik uit bed. Nog 18 mijl te gaan naar Peterhead. De motor draait, de stuurautomaat staat aan en de elektronische kaart met daarbij de radar laten continue zien waar we zijn en wat er in de buurt is. Het is dus niet erg druk. Ik ga eerst maar even douchen. Onze lenspomp is kapot dus binnen douchen is er niet meer bij. Op zee kan dat rustig in de kuip.
Aberdeen en Peterhead zijn havens met veel visserij en offshore er is wel wat verkeer. Mooi die bootjes door de nacht. De zon komt rond 04.00 al weer op. Nog een uurtje naar Peterhead.
Vlak voor de haven Peter gewekt en rustig de haven binnen. De anderen liggen er al. Alleen de Eline komt iets later. Met elkaar nog even geborreld en dan naar bed.
s’ Middags is het echt schots weer. Motregen en grauw. Vanuit Nederland komen heel andere berichten. Ruim 30 graden.

Het dorp bekeken. Grauw en triest. De vissershaven bekeken. Er is op zaterdag weinig te beleven. Wel veel boten voor de kant. Bij sommigen vraag ik me wel af hoe het met de stabiliteit zit. Erg hoog en smal.

Een pub met Wifi gezocht. Die doet het niet. Wel wat gedronken en daarna weer naar boord.
Peter maakt de kachel aan en het wordt direct erg genoeglijk.

Zondag 11 juni 2010
Een rustige dag in Peterhead. Vanavond speelt Nederland en daar wachten we op. Vandaag klusjes. De koeling doet het niet en ook de bilgepomp niet. Peter regelt met de havenmeester dat er een monteur kan komen op maandagmorgen. Maar in de middag doet de koeling het weer. De bilgepomp blijft kapot . Peter vraagt Gina  om een nieuwe mee te nemen. s’Avonds voetbal kijken in een schotse pub. Helaas verliest Nederland de finale.

Maandag 12 juli 2010
Om 06.00 uur vertrokken aan Whitehills. Zo hebben we de meeste stroom mee.  De eerste uren staat de motor bij. Peter gaat nog even slapen. Ik zie een Dolfijn, een grijze zeehond en een bruinvis. Natuurlijk ook veel vogels. (zeekoeten, Jan van Genten, Puffins en natuurlijk meeuwen).
We varen vlak langs de kust. Er is dus veel te zien. Als we langs een hoge rots varen vol vogels maak ik Peter wakker om mee te genieten. Zelfs op een halve mijl afstand is er veel  vogelgeluid te horen. Hoe zal dat zijn als je vlakbij bent. Er varen ook veel vissersschepen. Er zit dus vis en daar willen wij ook wel wat vangen. Alle zeilen gaan dus naar beneden en er wordt anderhalf uur gevist. Het resultaat 10 makrelen en een scharretje. Op de Tarimara is ook gevist. 4 makrelen.

Als we de haven van Whitehills binnen lopen staat de havenmeester ons al op te wachten. De organisatie (Peter) heeft tijdens het organiseren van de tocht al regelmatig e-mail verkeer gehad zodat iedereen op onze komst is voorbereid.



Er is een soort privé steiger voor ons. De andere schepen komen vlak na ons binnen. In het programma staat dat de tocht hier wordt afgesloten met een gezamenlijke maaltijd. Omdat we zoveel vis hebben besluiten we een barbecue op de steiger te maken. Peter heeft een hele chique barbecue die op een houten steiger geen verbranding geeft. De havenmeester ziet dat we de vis aan het schoonmaken zijn en vraagt of we ook krabben willen. Natuurlijk . Daarna regelt hij ook nog kreeft. ( 6 kreeften voor 20 pond). Mosselen kunnen we gewoon van de steiger plukken.

Dus er staat ons een uitstekend seafood maaltijd te wachten. Iedereen neemt een onderdeeltje voor zijn rekening dus de organisatie gaat ook prima. Het is erg gezellig. Halverwege onze barbecue komt een commissionair van de haven (de haven is van het dorp en heeft een soort bestuur), ons Engelse sausages aanbieden van zijn eigen vee ( hij is boer en heeft schotse Hooglanders). Gastvrijheid dus alom.

Het water is heel helder. We kunnen het dierenleven goed bekijken. Alle visafval die we in het water gooien wordt direct verwerkt. De gare stukjes door kleine visjes. De rauwe stukken door krabben. We zien zelfs een behoorlijke paling zwemmen.
Na de maaltijd met z’n allen opruimen. Nog een kopje koffie op de Eline en dan voor het toetje naar het dorp.



In het dorpje is helaas geen restaurant te vinden. Als we bij iemand informeren over een restaurant worden we spontaan uitgenodigd om met z’n achten wat te komen drinken. Daar blijft het niet bij. Er komen kaasjes en gerookte zalm op tafel er wordt uitgebreid gesproken over Whisky en er worden verschillende Whisky’s beproefd.

De gastheer (John Stewart) heeft vroeger in de jaren 60 in een band gespeeld dus de avond eindigt met een soort mini concert. Wat een gastvrijheid.

Zo wordt de Schotlandtocht dus in stijl afgesloten.